Maarten

De passie van Maarten: honkbal!

Het begon met het jaarlijkse peanutball-toernooi in groep 3 van de basisschool. Onze zoon Maarten wilde graag meedoen. Nog nooit een knuppel vastgehouden, maar klasgenootjes gingen ook en het leek hem wel leuk. Op een frisse meimiddag in 2008 staan wat ouders langs de hekken terwijl de in het geel gestoken jongens én meisjes slagles krijgen, wat spelen met elkaar en sommige liggend grassprietjes aan het tellen zijn. Een ongedwongen groep, terwijl een vader manmoedig probeert de regeltjes en indeling uit te leggen. Hun team wint toch en een week later staan ze op het ‘grote veld’ 1 in het imposante honkbalstadion van ALmere ’90. Wauw! Wat juffen staan kletsend en joelend langs de lijn.

Gelukkig zijn de ballen nog zacht en slaan en werpen de kinderen nog niet hard. Ze winnen niet, maar daar hebben ze nog geen erg in en daar gaat het ook helemaal niet om.

Volgend jaar weer, Maarten? “Ja”, antwoordt hij, maar we krijgen een aanmeldingsformulier in onze handen gedrukt en… dat leek hem wel wat, honkballen.

Dus op een herfstavond halfzes begint zijn eerste peanutballtraining op het kleine veld. Knuppel, tas en handschoen krijgt hij nog van de club. Spelenderwijs leert Maarten met de spelmaterialen om te gaan en de beginselen van het interessante spel uitgelegd te krijgen.

Het seizoen daarop begint de competitie en moeten we naar onder andere Veenendaal (Blue Socks), Tiel (de Panters) en Utrecht (UVV). Zelf spullen, tas en tenue aangeschaft. Inmiddels beginnen de jongens in z’n team elkaar te kennen en dollen ze voor, na en tijdens de wedstrijd met elkaar. Ook als ouders wennen we aan het spelritme: de zaterdagochtend werd voorheen besteed aan boodschappen doen etc., maar moet verruild worden voor rijden naar een honkbalclub, daar anderhalf uur wachten voordat de match begint. Die duurt ongeveer een uur, vervolgens opruimen cooling-down en weer huiswaarts. Maar goed, we hebben het natuurlijk voor Maarten over. Beter deze intelligente sport dan een  ‘gewone’ sport als voetbal, nietwaar? Echte functies hebben de jongens nog niet in het veld: de coaches proberen alles uit. Pitcher, catcher, korte stop: overal worden ze ingedeeld. En dat is maar goed ook, want ze moeten zelf ontdekken wat ze het leukste vinden en het beste kunnen.

Nieuw team, nieuwe regels: als de jongens pupillen worden, wordt er niet meer getost maar moet de pitcher alle ballen gooien. Het is even wennen, dat duurt een heel seizoen, maar dam hebben ze dat onder de knie. Dat vindt Maarten ook het moeilijkste: slaan op een pitcherbal.

In het Pup3-team komt de trainer van United, Harry van Rijn, de jongens af en toe techniek bijleren. Dat vinden ze leuk en zeker ook omdat er verschillende nieuwe materialen het vind inkomen: een balletje aan een stok, een ballengooimachine en nog meer attributen. Vader heeft inmiddels een scheidsrechterscursus 1 gevolgd en kan thuis af en toe in een pool van 3 mensen umpire zijn. Erg leuk en het geeft goed inzicht in de spelregels en het omgaan met spelsituaties. Ik probeer het spel van de jongens te laten zijn en niet zozeer om elke kleine fout stil te leggen of om elke futiliteit te discussiëren. Helaas treffen we soms tegenpartijen die wel overal een punt van maken en het spelplezier weten te verminderen, speciaal voor coaches en ouders. Sport verbroedert, toch? Interessant zijn ook de discussies met zoonlief over een fout beoordeelde ‘slag’ of ‘wijd’. Meermaals is Maarten mokkend het veld af gegaan en bleef ik met twijfel zitten: deed ik het nou goed of toch niet?

testemonial 4Oh ja, in 2012 ook naar het EK geweest bij Neptunus in Rotterdam. Nederland maakte Frankrijk goed in. Lekker weer, gezellig in het stadion en na de wedstrijd kwamen de spelers gewoon onder de mensen bij de uitgang staan: dit jaar, seizoen 2013 in Pupillen 2, is er een leuk team samengesteld en gaat het lekker. In de competitie is het nek-aan-nek met Thamen en  Pirates. Uiteindelijk, maar dat blijkt pas aan het eind, wordt Almere ’90-2 toch tweede. Een mooie prestatie! Het spel ziet er goed uit en het begint al aardig op professionals te lijken.

Maarten geeft zich op voor de wintertrainingen in Huizen van United. Samen met andere – voornamelijk ook van Almere ’90 – leren ze de technieken aan om te slaan, vangen, fielden. Maar ook veldtechnieken en samenspel komt ruimschoots aan bod. De warming-ups zijn per training zwaarder, maar daar heeft onze zoon geen problemen mee. ‘De anderen zitten de hele dag te gamen, die hebben geen conditie meer’ is zijn laconieke antwoord.

Hij vindt de trainingen leuk en helaas op deze zondag (8 december) nog maar drie keer te gaan.

Hij kan niet wachten tot volgend seizoen als aspirant-2. Waar schoolpeanutball toe heeft geleid…

Emiel de Block